บทที่ 4 ทารกร้องไห้

อริสาไม่รู้เรื่องความขัดแย้งระหว่างไพลินกับทิพย์พารักษ์เลยแม้แต่น้อย เธอคิดว่าทิพย์พารักษ์ยังคงโกรธเรื่องการหย่าร้างของเธอเมื่อหลายปีก่อน

อริสาดึงมือของทิพย์พารักษ์อีกครั้ง แล้วพูดเกลี้ยกล่อมว่า “ทิพย์ ตั้งแต่แม่แต่งงานกับคุณลุงของลูก เขาก็ดีกับแม่มากนะ แล้วไพลินก็เหมือนลูกสาวแท้ ๆ ของแม่คนหนึ่ง นิสัยเธอดีมาก พวกเธอสองคนเข้ากันได้ดีแน่นอน”

“ฉันกับผู้หญิงเลว ๆ ที่แย่งสามีคนอื่นแบบนี้ ไม่มีอะไรต้องคุยกัน” ทิพย์พารักษ์สะบัดมือของอริสาออกอีกครั้ง แต่คำพูดของเธอกลับทำให้อริสาสับสนอย่างมาก

“ทิพย์ นี่ลูกกำลังพูดเรื่องอะไร ไพลินจะทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง” อริสามองไพลินและอัศวินด้วยความตกใจ

ทิพย์พารักษ์เพิ่งจะเข้าใจในตอนนี้ ว่าที่แท้อริสาก็ไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย แต่เมื่อคิดดูแล้วก็ถูก เพราะหลายปีมานี้อริสาอยู่ต่างประเทศมาตลอด เพิ่งจะกลับมาประเทศไทยได้ไม่นานนี้เอง

“แม่ลองไปถามลูกเขยคนดีของแม่ดูสิ ว่าฉันกับเขาเป็นอะไรกัน” ทิพย์พารักษ์มองอัศวิน แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

อริสาหันไปมองอัศวิน ในใจเริ่มคาดเดาได้แล้ว แต่เธอก็ยังไม่อยากจะเชื่อ

อัศวินยังไม่ทันได้พูดอะไร ไพลินก็ชิงพูดขึ้นก่อน “ทิพย์พารักษ์ เธออย่าลืมสิว่าพวกเธอสองคนกำลังจะหย่ากันแล้ว อัศวินไม่ได้รักเธอแล้ว เขาจะหาคนที่เขารักจริง ๆ ใหม่ มันผิดตรงไหน”

“หย่างั้นเหรอ นี่มันเป็นความปรารถนาที่ฉันต้องการมากที่สุดในตอนนี้เลยล่ะ ไปสิ เราไปหย่ากันตอนนี้เลย” ทิพย์พารักษ์ยิ้มเยาะ พลางคว้าแขนของอัศวิน เตรียมจะเดินออกไปข้างนอก แต่กลับถูกเขาสะบัดออกอย่างแรง

“เธออาละวาดพอรึยัง” อัศวินจ้องมองทิพย์พารักษ์ด้วยสายตาที่เฉียบคม

ทิพย์พารักษ์ชี้ไปที่ตัวเอง ก่อนจะมองอัศวินแล้วถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ฉันอยากทำอะไรมากที่สุดน่ะเหรอ คุณไม่รู้จริง ๆ เหรอ ตอนเช้าฉันไม่มีเวลา คุณก็อ้างว่าฉันมาสายเลยไม่ยอมหย่ากับฉัน ตอนนี้ฉันมีเวลาแล้ว คุณกลับมาถ่วงเวลาฉันซะงั้น คุณมันร้ายกาจยิ่งกว่าปีศาจในนรกเสียอีก แค่เห็นหน้าคุณกับนังเลวนั่น ฉันก็อยากจะอ้วกแล้ว”

ไพลินโกรธมากที่ถูกทิพย์พารักษ์ด่า ขณะที่เธอกำลังจะก้าวออกไปเพื่อด่ากลับ ทิพย์พารักษ์กลับเอามือปิดปาก แล้ววิ่งเข้าห้องน้ำทันที ไม่นานนัก ก็มีเสียงอาเจียนดังออกมาจากห้องน้ำ

“เธอไปอ้วกจริง ๆ เหรอ? นังบ้าเอ๊ย กล้าดียังไงมาหยามฉันขนาดนี้!” ไพลินโกรธจัด เตรียมจะพุ่งเข้าไปในห้องน้ำเพื่อสะสางกับทิพย์พารักษ์แบบตัวต่อตัว แต่ก็ถูกอริสารั้งไว้

“พวกเธอสองคนไปดูลูกก่อนเถอะ เดี๋ยวแม่ไปคุยกับเขาเอง” อริสาถอนหายใจแล้วเดินตรงไปยังห้องน้ำ

ทิพย์พารักษ์กำลังโก่งคออาเจียนใส่ชักโครกไม่หยุด ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ เธอแทบไม่ได้กินอะไรเลย สิ่งที่อาเจียนออกมาจึงมีเพียงน้ำย่อยและเลือดจากกระเพาะอาหาร

จนกระทั่งไม่มีอะไรให้อาเจียนออกมาอีก ทิพย์พารักษ์กดชักโครก ชำระล้างคราบเลือดเหล่านั้นให้ไหลลงสู่ท่อระบายน้ำ

ขณะนั้น อริสาเดินเข้ามา เธอลูบหลังทิพย์พารักษ์เบา ๆ แล้วถามด้วยความเป็นห่วงว่า “เป็นยังไงบ้าง อยากให้แม่พาไปโรงพยาบาลไหม”

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูสบายดี” ทิพย์พารักษ์ปัดมือของอริสาออก โดยไม่ทันสังเกตเห็นแววตาเศร้าที่ฉายวูบขึ้นในดวงตาของผู้เป็นแม่

ทิพย์พารักษ์ใช้กระดาษทิชชูเช็ดคราบสกปรกที่มุมปาก แล้วโยนทิ้งลงถังขยะ เธอใช้สองมือยันอ่างล้างหน้าไว้ มองใบหน้าซูบซีดในกระจก แล้วถามว่า “ตอนนี้แม่คงรู้ความสัมพันธ์ระหว่างหนูกับไพลินแล้วสินะคะ ในฐานะคนที่เคยทรยศสามีและชีวิตคู่ของตัวเองในตอนนั้น แม่เห็นเงาของตัวเองในอดีตซ้อนทับอยู่บนตัวเธอบ้างไหมคะ”

ทิพย์พารักษ์หันกลับมามองอริสา แววตาของเธอเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยถากถางอย่างรุนแรง

อริสาก้มหน้าลงอย่างเจ็บปวด แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน “ทิพย์ อย่าพูดถึงเรื่องนี้อีกเลยได้ไหม เรื่องบางเรื่องมันไม่ได้ง่ายอย่างที่ลูกเห็นหรอกนะ ส่วนค่ารักษาพยาบาลของพ่อ เดี๋ยวแม่จะโอนไปให้”

อริสาพยายามจะเปลี่ยนเรื่อง แต่ก็ถูกทิพย์พารักษ์ปฏิเสธ

“ไม่ต้องหรอกค่ะ บางทีตั้งแต่แรกหนูก็ไม่ควรมาหาแม่เลย ถ้าพ่อฟื้นขึ้นมาแล้วรู้ว่าเขาใช้เงินของแม่ ไม่แน่ว่าเขาอาจจะกระโดดลงมาจากตึกก็ได้ ถ้าอย่างนั้น ความพยายามทั้งหมดที่หนูทำมาก็คงสูญเปล่า” คำพูดของทิพย์พารักษ์ยังคงแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน เธอเดินออกจากห้องน้ำ ตั้งใจจะออกจากคฤหาสน์ที่ทำให้เธอรู้สึกขยะแขยงหลังนี้

อริสาเดินตามหลังทิพย์พารักษ์ไป พลางคิดจะเกลี้ยกล่อมเธอต่อ แต่ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะพ้นประตูห้องน้ำ ก็มีเสียงร้องไห้ของทารกดังขึ้น

“ลูกของไพลินกับวินนี่ ทำไมร้องเสียงดังขนาดนี้” อริสาไม่มีเวลามาสนใจทิพย์พารักษ์อีกต่อไป เธอรีบวิ่งไปยังห้องเด็กอ่อนอย่างรวดเร็ว

นี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุดที่จะจากไป แต่เมื่อทิพย์พารักษ์ได้ยินเสียงร้องไห้ของทารก เธอกลับชะงักฝีเท้า แล้วเดินตามหลังอริสาเข้าไปในห้องเด็กอ่อนไปโดยไม่รู้ตัว

ในห้องเด็กอ่อนตอนนี้ ไพลินและอัศวินกำลังอุ้มเด็กกันคนละคน พลางตบหลังเบา ๆ ไม่หยุด พร้อมกับป้อนขวดนมเข้าปาก ดูเหมือนว่าพวกเขาพยายามจะปลอบเด็ก ๆ ด้วยวิธีนี้เพื่อให้หยุดร้องไห้

เมื่อทิพย์พารักษ์เห็นภาพนี้ ก็รู้สึกเจ็บปวดในใจอย่างมาก ถ้าหากลูกของเธอไม่ได้เสียชีวิตไปก่อน ก็คงจะตัวโตเท่ากับเด็กสองคนนี้แล้วสินะ

ทิพย์พารักษ์เดินเข้าไปหาอัศวินโดยไม่รู้ตัว เธอมองทารกในอ้อมแขนของอัศวิน ไม่รู้ว่าทำไมในใจถึงรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอเผลอยื่นมือออกไป อยากสัมผัสใบหน้าของทารก

'ไม่สิ นี่ไม่ใช่ลูกของฉัน นี่เป็นลูกของนังไพลิน นังแพศยานั่น' มือของทิพย์พารักษ์ชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

ในตอนนั้นเอง มือเล็ก ๆ นุ่มนิ่มก็คว้าจับนิ้วของทิพย์พารักษ์ไว้ เป็นมือของทารกคนนั้น สิ่งที่น่าประหลาดใจก็คือ หลังจากที่ทารกจับนิ้วของทิพย์พารักษ์ไว้ เขาก็หยุดร้องไห้ แถมยังยิ้มออกมาอีกด้วย

ในวินาทีนั้น ทิพย์พารักษ์ก็ร้องไห้ออกมาทันที ทารกคนนี้ทำให้เธอนึกถึงลูกที่ตายไปแล้วของเธอ

ถ้าหากในตอนนั้น คนแรกที่อัศวินเลือกที่จะช่วยคือเธอ เธอก็คงจะได้เป็นแม่คนไปแล้ว

พอคิดถึงลูกที่ตายไปในท้อง ความแค้นอย่างรุนแรงที่มีต่ออัศวินก็พลุ่งพล่านขึ้นมาในใจของทิพย์พารักษ์ เธอตบหน้าอัศวินฉาดใหญ่

“ทั้งหมดเป็นเพราะแก ไอ้คนสารเลว ที่พรากสิทธิ์ในการเป็นแม่ของฉันไป พรุ่งนี้เราไปหย่ากัน! ฉันไม่อยากเห็นหน้าแก กับนังแพศยานั่นอีกแล้ว” ทิพย์พารักษ์ดึงมือของเธอออกจากมือของทารก แล้วหันหลังเดินออกจากคฤหาสน์ไปด้วยความโกรธเกรี้ยว